wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
181. Kaplice na zamkach średniowiecznego Śląska prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pod tytułem „Kaplice zamkowe średniowiecznego Śląska” składa się ze wstępu, siedmiu rozdziałów, bibliografii, spisu ilustracji i katalogu kaplic. We wstępie opisany jest cel pracy oraz uzasadnienie podjęcia tematu. Rozdział pierwszy dotyczy kaplic zamku wrocławskiego ze szczególnym uwzględnieniem kaplicy romańskiej i kaplicy gotyckiej pod wezwaniem św. Marcina. W rozdziale drugim opisana jest kaplica z romańskiego zamku w Legnicy. Rozdział trzeci poświęcony jest gotyckiej kaplicy stanowiącej pozostałość po zamku w Lubinie, natomiast rozdział czwarty skupia się na uchodzącej za najpiękniejszą z zachowanych kaplic zamkowych Śląska, kaplicy raciborskiej. W rozdziale piątym opisany jest nietypowy gotycki wykusz na zamku Chojnik, zaś rozdział szósty dotyczy pozostałości kaplicy z zamku Wleń. W rozdziale siódmym zawarte jest podsumowanie i zarazem zakończenie merytoryczne pracy.
182. Pozostałości fortyfikacji polowych z czasów wojen śląskich i wojny o sukcesję bawarską pod Kamienną Górą prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca opisuje system fortyfikacji polowej znajdujący się pod Kamienną Górą w województwie dolnośląskim. Opisane w nim szańce są pozostałością pruskiego systemu umocnień polowych górskich z okresu wojen śląskich i wojny o sukcesję bawarską, zachodzi także przypuszczenie, że cześć z obiektów może pochodzić z roku 1790, kiedy szykowano się do nowej wojny prusko-austriackiej, która została zażegnana. Autor zlokalizował i opisał 16 stanowisk archeologicznych. Kolejne 10 zostało odkrytych już po badaniach powierzchniowych przeprowadzonych przez autora w roku 2014.
183. Broń palna w średniowieczu i w początkach nowożytności prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca licencjacka na temat uzbrojenia czarno prochowego na Śląsku, w początkach jej powstania do wczesnych lat nowożytnych. W pracy opisane są typy uzbrojenia oraz amunicji wykorzystywanej w danym okresie, oraz krótka rozprawa na temat produkcji dział.
184. Konteksty kulturowe Majów,ich interpretacja w oparciu o wydzielone grupy zabytków prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Cywilizacja Majów, zasiedlająca między innymi tereny Hondurasu, Gwatemali, czy Meksyku, nie bez powodu jest uważana za jedną z najbardziej fascynujących kultur obszaru Mezoameryki. Piękne, monumentalne budowle z takich stanowisk jak Chichén Itzá, Mayapán czy Uxmal, wprawiają w zachwyt po dziś dzień. Tematem pracy jest sfera wierzeń cywilizacji Majów na podstawie najważniejszych stanowisk z półwyspu Jukatan w Meksyku. Poprzez analizę poszczególnych elementów danego ośrodka, takich jak między innymi monumentalne konstrukcje na cześć danego bóstwa i przedstawienia ikonograficzne możemy dowiedzieć się więcej o codziennym życiu czy rozmaitych rytuałach tej ludności. Pierwszym stanowiskiem jest Chichén Itzá, będące jednocześnie najbardziej rozpoznawalnym miastem tej kultury. Jest to doskonały przykład ośrodka zdominowanego przez wszelkiego rodzaju elementy związane ze sferą wierzeń. Widoczny jest tu przede wszystkim kult boga Kukulkana, na którego cześć wzniesiono ogromną piramidę z sanktuarium na szczycie oraz takie budynki jak Świątynia Wojowników i obserwatorium. Ich obecność świadczy o tym, jak istotną rolę w życiu codziennym pełniła wiara. Ukazuje także ich ogromną wiedzę z zakresu matematyki, czy astronomii. Z okien El Caracol, będącego obserwatorium, śledzono ruch ciał niebieskich, a w szczególności Wenus. Co więcej, dostosowywano okresy najważniejszych ceremonii do ruchu tej planety. Charakterystyczne są również cenotes, czyli głębokie studnie dostarczające wody pitnej. Miały one jednak również charakter ofiarny, mianowicie wrzucano do nich przedmioty w celu zyskania przychylności boga deszczu – Chaaca. Wierzono, że zapewnia to wejście do legendarnej krainy umarłych zwanej Xibalba. W Chichén Itzá znajduje się także największe na terenie Mezoameryki boisko do gry w piłkę. Owa gra nie miała jednak charakteru zabawy, a była walką o przetrwanie, bowiem przegranych składano w ofierze bogom. Miasto Uxmal jest doskonałym przykładem występowania stylu architektonicznego zwanego Puuc. W przeciwieństwie do Chichén Itzá, tutaj dominuje kult boga Chaaca. Widoczne jest to w wielu miejscach, jak chociażby na Piramidzie Czarownika, gdzie wejście do jednej ze świątyń zbudowane jest w formie maski tego właśnie bóstwa. Ponadto takie konstrukcje jak Czworobok Mniszek, czy Pałac Gubernatora, interpretowane są zazwyczaj jako miejsca związane odpowiednio z funkcjami klasztornymi i administracyjnymi. Tak jak w Chichén Itzá, również w Uxmal występuje boisko do gry w piłkę, potwierdzając popularność tej aktywności. Ostatnim stanowiskiem jest otoczone murem Mayapán, które przejęło rolę hegemona po Chichén Itzá w 1221 roku. Również tutaj, jak w przypadku dwóch poprzednich ośrodków, wyraźne są charakterystyczne dla Majów budowle jak na przykład świątynia wybudowana na cześć Kukulkana, kompleks bóstwa Chaaca, obserwatorium, czy boisko do gry w piłkę. Niestety, Mayapán zostało ograbione i spalone w XV wieku, przez co aktualny stan tego miasta w niczym nie pr
185. Architektura monumentalna kultury Moche prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pod tytułem Architektura monumentalna kultury Moche, składa się: ze spisu treści, wstępu, czterech rozdziałów, podsumowania, spisu rycin oraz bibliografii.We wstępie zostały zawarte ogólne informacje dotyczące architektury oraz podziękowania dla osób mających wpływ na proces powstawania pracy. W rozdziale pierwszym, autorka opisuje zagadnienie chronologii, przedstawia najpowszechniejszy system periodyzacji oraz ramy czasowe Moche, określane od wczesnego okresu przejściowego do początków horyzontu środkowego. Opisuje również genezę powstania kultury Moche. Rozdział drugi dotyczy geografii regionu. Zawarte w nim informacje dokładnie obrazują warunki klimatyczne, środowiskowe oraz wpływy pogodowe na północnym wybrzeżu Peru, czyli obszarze na którym skupia się cała praca. W rozdziale trzecim została zaprezentowana historia badań na północnym wybrzeżu Peru. Autorka przedstawia najważniejszych badaczy biorących udział w odkrywaniu pozostałości ludu Mochica. Rozdział czwarty zatytułowany Architektura monumentalan wprowadza w ogólne informacje dotyczące budownictwa Moche, a także jest podzielony na sześć podrozdziałów. Każdy z nich dotyczy jednego obiektu monumentalnego. Autorka wybrała sześć najpopularniejszych dla kultury Moche, przedstawiła podstawowe informacje, ich funkcje i znaczenie. Na zakończenie wszystkie informacje dotyczące kultury Moche zostały przez autorkę pracy podsumowane.
186. Kontekst kulturowy i interpretacja materiałów z sektora 2 Centro Administrativo-Residencial w Churajón; Departament Arequipa, płd. Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Zaprezentowana dysertacja dotyczy epoki prekolumbijskiej na obszarze Andów Centralnych (tzw. Starożytne Peru). Natomiast jej obiektem zainteresowania jest kultura churajón, będąca spadkobiercą cywilizacji Tiahuanaco i rozwijająca się w najbardziej południowej części peruwiańskiej strefy wybrzeża określanej mianem Costa Extremo Sur. W pracy zostały przedstawione wyniki analiz dotychczas nie opracowanych materiałów archeologicznych, pozyskanych w trakcie badań wykopaliskowych, realizowanych w latach 1994 – 1996 przez międzynarodowy projekt badawczy, na terenie sektora 2 Centro Administrativo-Residencjal w Churajón - obszaru należącego do prawobrzeżnego zlewiska rzeki Tambo. W wyniku przeprowadzonych analiz udało się określić pozycję chronologiczną i przynależność kulturową zarejestrowanych na tym terenie kontekstów sepulkralnych i nawarstwień stratygraficznych. Badania te pozwoliły stwierdzić, że na terenie sektora 2 występują pozostałości związane z okresem formatywnym (1000 p.n.e. – 600 n.e.). Jednakże większość zarejestrowanego materiału pochodzi z tzw. późnego okresu przejściowego (1000 – 1450 n.e.) i wiąże się z kulturą churajón. Stwierdzono też kontynuację osadnictwa na tym obszarze w okresie panowania Inków, jak i też w początkowej fazie epoki kolonialnej określanej mianem periodo de transición.
187. Społeczne, symboliczne i religijne znaczenie głów-trofeów w kulturze Nasca prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Zaprezentowana praca, opierająca się na wynikach najnowszych badań archeologicznych oraz analizie skatalogowanych obiektów, stanowi wieloaspektową charakterystykę zjawiska dekapitacji i rytualnego wykorzystywania głów-trofeów przez ludność kultury Nasca. Interdyscyplinarne badania umożliwiły udokumentowanie faktu intencjonalnego wyboru osobników przeznaczonych do pełnienia funkcji ofiar. W niniejszej pracy uwzględniono wyniki badań osteologicznych – pozwalających określić płeć i wiek ofiar, a także zidentyfikować ślady przemocy, chorób oraz intencjonalnej deformacji. Rezultaty badań traseologicznych umożliwiły z kolei rekonstrukcję skomplikowanego procesu preparowania trofeów oraz odtwarzania przyżyciowego wyglądu zdekapitowanych osobników za pomocą różnego rodzaju zabiegów tanatopraksji. W rozpoznaniu społecznej tożsamości ofiar oraz określeniu ich geograficznego pochodzenia niezwykle przydatne okazały się być wyniki laboratoryjnych badań mitochondrialnego DNA, wyizolowanego z poszczególnych głów-trofeów, oraz ocena zawartości izotopów węgla, strontu i tlenu. Analiza skatalogowanego materiału archeologicznego pozwoliła na udokumentowanie rozmaitych źródeł pochodzenia głów-trofeów, a także różnorodnych metod ich preparowania i zabezpieczania. Wyróżniono także zróżnicowane sposoby depozycji odseparowanych od ciała ludzkich głów oraz podjęto próbę interpretacji znaczenia poszczególnych znalezisk. Uwidoczniono ponadto, iż sposoby i cele preparowania głów mogły być różne. Zaobserwowane zostały różnego rodzaju lokalne uwarunkowania, dostrzegane w obrębie dolin rzecznych południowego wybrzeża Peru, a nawet poszczególnych stanowisk archeologicznych. Przeprowadzono również próbę określenia funkcji głów-trofeów oraz ich znaczenia w kulturze Nasca. Kluczowe okazały się - analiza kontekstu archeologicznego, wyposażenia grobowego oraz dokładnej lokalizacji określonych depozytów. Wyniki badań jednoznacznie udowodniły związek głów-trofeów z szeroko pojętą sferą wierzeń religijnych ludności kultury Nasca. Chociaż w toku prowadzonych analiz zdyskredytowano teorie głoszące związek wypreparowanych ludzkich głów z kultem przodków, nie można wykluczyć obecności rytualnych walk, ofiar wotywnych związanych z kultem agrarnym oraz rytualnego upuszczania krwi ofiar. Analiza ikonografii kultury Nasca i systematyczna klasyfikacja motywu głowy-trofeum, pozwoliły na zaobserwowanie diachronicznych zmian zachodzących w społeczeństwie i politycznym środowisku Nasca. Zadokumentowano liczne transformacje wizerunku głowy-trofeum oraz ewidentną sekularyzację motywu. Spostrzeżenia te dodatkowo sugerują, że zjawisko preparowania trofeów nie było homogeniczne na całym obszarze południowego wybrzeża Peru, a funkcja badanych obiektów ulegała wielokrotnym zmianom w czasie kilkuset lat rozwoju kultury Nasca. Uzyskane w niniejszej pracy wyniki wyraźnie pokazują, iż badane zjawisko mogło mieć charakter zdecydowanie bardziej lokalny niż do tej pory sądzono.
188. Analiza porównawcza motywów ikonograficznych na materiałach kultur Tiahuanaco i Huari prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy magisterskiej pt. „analiza porównawcza motywów ikonograficznych kultur Tiahuanaco i Huari”, jest porównanie ikonografii znanej z wyrobów garncarskich dwóch wymienionych w tytule prekolumbijskich kultur archeologicznych. Analiza ma w rezultacie przybliżyć do odpowiedzi na pytanie o relacje łączące państwa Tiahuanaco i Huari. Pośrednim celem pracy jest również wypracowanie efektywnej metody badawczej, która w przyszłości pozwoli na bardziej szczegółowe studia oparte na większej liczbie materiału. Kultury Tiahuanaco i Huari rozwijały się w horyzoncie środkowym (ok. 600 – 1000 r. n.e.) na obszarze Andów Centralnych (dzisiejszy obszar Peru, zachodniej Boliwii i północnego Chile) i północnej części Andów Południowych (pozostała część Chile oraz zachodnia Argentyna). Królestwo Tiahuanaco, w okresie największego rozwoju, obejmowało zasięgiem całe Altiplano, wschodnie stoki Andów, w tym zwłaszcza dzisiejszy boliwijski departament Chochabamba, a także dorzecze Osmore – Moquegua oraz doliny rzek Locumba, Sama i Caplina znajdujące się na obszarze tzw. Costa Extremo Sur. Zasięg geograficzny państwa Huari obejmował natomiast dolinę rzeki Mantaro, centralną część dzisiejszego Peru (obszar od Acarí po Callejón de Huaylas) oraz część wybrzeża Costa Extremo Sur. Terytoria zajmowane przez państwa Tiahuanaco i Huari sąsiadowały ze sobą, a w przypadku obszaru Costa Extremo Sur nachodziły na siebie. Pomimo zaawansowanych badań nad obiema kulturami, do dziś nie udało się jednak ustalić jak wyglądały łączące je relacje. Przeprowadzona w niniejszej pracy analiza porównawcza ikonografii znanej z ceramiki, wykazała, że w trochę młodszym chronologicznie państwie Huari rozpowszechnione były wzorce naśladujące ikonografię Tiahuanaco, jednak zachowujące indywidualny rys uwidaczniający się w detalach. Obserwuje się na przykład przedstawienia tych samych zwierząt, jednak narysowanych w odmienny sposób, charakterystyczny dla danej kultury. W pracy celowo nie uwzględniono czynników chronologicznych i geograficznych. Przebadany materiał ceramiczny pochodzi z wielu różnych stanowisk o różnej chronologii. Takie zestawienie pozwoliło zaobserwować uniwersalne zależności, wykluczające lokalne lub okresowe trendy.
189. Sztuka wczesnochrześcijańska w świetle zabytków archeologicznych z miasta Rzymu dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pt. "Sztuka wczesnochrześcijańska w świetle zabytków archeologicznych z miasta Rzymu" składa się ze wstępu, dwóch rozdziałów, podsumowania, katalogu i bibliografii. Źródłami było 40 zabytków pochodzących z terenu miasta Rzymu, datowanych na okres od III do końca V wieku naszej ery. Zabytki nieruchome to malowidła naścienne pochodzące z katakumb (16) i mozaiki zdobiące wczesnochrześcijańskie świątynie (10). Zabytki ruchome to sarkofagi (13) znajdujące się obecnie w muzeach na terenie Włoch. W rozdziale pierwszym wszystkie zabytki poddane zostały analizie opisowej. W rozdziale drugim natomiast autorka skupiła się na przeanalizowaniu wpływów pogańskich, zmian stylistycznych w sposobie przedstawiania Chrystusa, św. Piotra i św. Pawła oraz znaczenia kultu męczenników. Poza tym opisała znaczenie i rolę motywów pochodzących ze Starego i Nowego Testamentu. W podsumowaniu autorka zamieściła wnioski wysnute na podstawie rozdziałów pierwszego i drugiego. W pierwszym okresie swojego istnienia sztuka chrześcijańska czerpała z klasycznych wzorców. Wizerunek Chrystusa rozwijał się od postaci młodego efeba do znanego nam wizerunku heroizującego. W przypadku św. św. Piotra i Pawła zmiana polegała na indywidualizacji ich wyglądu wynikającej ze wzrostu znaczenia w świadomości rzymskiej gminy chrześcijańskiej. Kult męczenników był związany z wiarą w ich bezpośrednie wstawiennictwo u Boga. Motywy pochodzące ze Starego i Nowego Testamentu miały natomiast za zadanie niesienie za sobą konkretnych, przypisanych im treści ideologicznych, choć w jednostkowych przypadkach stanowiły tylko uzupełnienie pewnej "wizji artystycznej" bądź ciągłości motywu dekoracyjnego.
190. Symbolika Izydy na sarkofagach faranów z okresu Nowego Państwa dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Niniejsza praca ma na celu przedstawienie zmienności ukazywania postaci Izydy na sarkofagach faraonów z okresu Nowego Państwa. Bogini była Królową-Matką, opiekunką zmarłych. Swoją cześć zyskuje dzięki micie o wskrzeszeniu Ozyrysa - swojego męża, późniejszego Pana Podziemi i Największego Sędziego. Równie ważna jest jej rola jako matki Horusa, Króla Egiptu, z którym identyfikować się mieli kolejni władcy Egiptu i co było ich uzasadnieniem prawa do tronu. To wszystko, o czym czytamy w mitach, tak istotnych w życiu Egipcjan, sprawiło iż Izyda stała się symbolem opiekunki, która ma chronić zmarłych. Wskrzeszając męża, zabitego przez brata, stała się ważnym elementem wiary we życie po śmierci. Pierwszy rozdział pracy opisuje pokrótce wierzenia Egipcjan. W drugim scharakteryzowani zostali władcy Egiptu i "ich" Izyda. U faraonów takich jak Hatszepsut, Totmes III czy Amenhotep II zaprezentowana została w pozycji klęczącej, na symbolice złota i rękach na symbolu wieczności. Później wprowadzono zmiany, a bogini ukazana była w pozycji stojącej, z uskrzydlonymi rękoma. Tak widzimy ją na sarkofagu Tutanchamona, Aji i Horemheba. Kolejni władcy, tacy jak Ramzes I, Merenptah, czy Ramzes III mieszają wyżej opisane przedstawienia - Izyda klęczy i ma uskrzydlone ramiona. Zupełnym novum są sarkofagi Mentuhotepa Siptaha, Setnakhte i Ramzes III z antropoidalnym wizerunkiem faraona na pokrywie i boginiami, Izydą i Neftydą, u jego boku. Trzeci rozdział mam za zadanie wyjaśnić całość symboli zaprezentowanych na sarkofagach.Wszystkie elementy, wśród których znajduje się Izyda, związek miały z wiarą w życie pozagrobowe. Bogini chronić miała zmarłego przed niebezpieczeństwami z zewnątrz i w świecie podziemi oraz nawiewać mu siły życiowej przy pomocy skrzydeł, tak jak to uczyniła z Ozyrysem. Symbole, takie jak: "krew Izydy", złoto czy czy wąż i krokodyl, były dodatkowymi elementami wiązanymi z wiecznością. Podstawą wszystkiego, jak już było wspomniane, jest wiara związana z mitami, które często - nie tylko ten o Ozyrysie - są podstawą kultu bogów, i które wyjaśniają nam ich rolę w życiu Egipcjan.
191. Obraz wierzeń Etrusków w świetle pozostałości materialnych oraz przekazów pisanych dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Stworzona przez mnie praca omawia różne aspekty wierzeń jednego ze starożytnych ludów, jakimi byli Etruskowie. Całość została podzielona na osiem rozdziałów. W pierwszym z nich nacisk został położony na kwestię pochodzenia owego ludu oraz badań nad ich historią oraz językiem. W następnym nie zabrakło także miejsca na przedstawienie wyglądu wybranych świadectw materialnej kultury Etrusków. Dalsza część pracy poświęcona została na dokładną charakterystykę ich przekonań religijnych. Przykładowo zostały opisane oddziaływania Greków, a także (w mniejszym stopniu), Rzymian uwidoczniające się w etruskiej specyfice religijnej, wiara w oddziaływania bogów oraz demonów na życie ludzi, a także przeobrażenia w wyglądzie sztuki sepulkralnej. Oczywiście nie zabrakło również opisu pisanych relacji (zarówno z czasów starożytnych jak i średniowiecznych), traktujących o niezachowanych już księgach dyscypliny etruskiej.
192. Sceny związane z muzyka w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Moja praca dotyczy przedstawień muzycznych na greckim malarstwie wazowym. Głównie zaprezentowane zostały rodzaje i charakterystyka instrumentów muzycznych, ich rozwój oraz zastosowanie. Ukazany został, także ich wpływ na tradycję muzyczną starożytnej Grecji, jak również funkcjonowanie muzyki w różnych okolicznościach. Praca zawiera też informacje na temat tego jak muzyka była postrzegana przez Greków oraz jak wyglądały ich praktyki muzyczne.
193. Przedstawienia Ozyrysa w sztuce egipskiej okresu Nowego Państwa dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pod tytułem „Przedstawienia Ozyrysa w sztuce egipskiej okresu Nowego Państwa” składa się ze wstępu, dwóch rozdziałów, katalogu, bibliografii i podsumowania. Jako źródła posłużyły zabytki ruchome, w postaci kamiennych i drewnianych figurek, kamiennych steli, elementów biżuterii wykonanych z metali szlachetnych, drewnianych drzwi oraz papirusów, a także zabytki nieruchome w postaci malowanych reliefów ściennych, monumentalnych posągów oraz płaskorzeźb. Zabytki pochodzą ze stanowisk grobowych i związanych z kultem, znajdujących się w miejscowościach Teby, Deir el-Bahari, Deir el-Medina, Dolina Królów, Dolina Królowych, Asjut, el-Chocha, Dra Abu el-Naga, Abydos, el-Gurna, el-Asasif, Abu Simbel, Medinet Habu, Karnak. Zabytki ruchome opisane w pracy są obecnie przechowywane w muzeach: British Museum, Metropolitan Museum, Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Egipskie w Kairze. Całkowita liczba zgromadzonych zabytków wynosi 42. W rozdziale pierwszym poddałam zabytki analizie opisowej. W rozdziale drugim dokonałam interpretacji wyobrażeń boga Ozyrysa przedstawionych na zabytkach, form poszczególnych kategorii zabytków oraz kontekstu ich występowania. Wnioski sformułowane na podstawie analizy i interpretacji zabytków dotyczą symboliki i kontekstu występowania postaci boga Ozyrysa w sztuce Nowego Państwa.
194. Uzbrojenie Kimerów na podstawie znalezisk w grobach na terenie centralnego Krymu dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Tematem niniejszej pracy jest omówienie i analiza typologiczna uzbrojenia używanego przez ludność tzw. Horyzontu Kimeryjskiego. Szczególnie ciekawy oraz dobrze przebadany jest obszar Półwyspu Krymskiego. Tereny Półwyspu Krymskiego a zwłaszcza jego środkowa część obfitują w stanowiska grobowe na których znajduje się wiele pozostałości uzbrojenia tz. Horyzontu kimeryjskiego. Zdecydowana większość zabytków uzbrojenia kimeryjskiego zachowała się w grobach. Inwentarz który udało się pozyskać podczas badań prowadzonych na wyżej wspomnianych terenach, jest główną bazą danych archeologów na temat uzbrojenia używanego przez Kimerów zamieszkujących Krym w okresie VIII – VII p.n.e. Kimerowie lud stepowy pochodzenia indoeuropejskiego. Za kolebkę narodzin wspomnianego powyżej ludu uznaje się Krym oraz przyległe do niego tereny zachodniej Ukrainy. Uzbrojenie kimeryjskie znane jest tylko częściowo głównym powodem tego faktu jest zły stan zachowania zabytków. Niezwykle przydatne przy próbie badania Kimeryjskiego uzbrojenia są więc licznie zachowane źródła ikonograficzne oraz pisane. Uzbrojenie kimeryjskie było ogromnie zróżnicowane i przybierało wiele form każda więc, zasługuje na odrębną analizę. Jednakże w niniejszej pracy omówię tylko część podstawowego uzbrojenie czyli, sztylety, mieczy, grotów włóczni oraz strzał.
195. Motyw polowania w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pod tytułem Motyw polowania w greckim malarstwie wazowym składa się z 2 rozdziałów, katalogu, bibliografii i podsumowania. Źródłami były malowidła na czerwono- i czarno-figurowe na greckich wazach z głównie z VI i V wieku przed naszą erą. Malowidła przedstawiające sceny polowań zawierają szereg informacji, takich jak : strój myśliwych, broń służąca do polowań, technikę polowania etc. Opis i wstępna analiza zabytków znajduje się pierwszym rozdziale. Wstępne wnioski to zmiany w przedstawieniach motywu polowania, technika i styl. W drugim znajduje się dogłębna analiza i interpretacja scen polowań, polegająca na opisie wyglądu postaci, sytuacji, wykorzystanie psów do polowań. W trzecim rozdziale zająłem się wpływem łowiectwa na życie starożytnych greków. Uzyskane wnioski to duża popularność polowań w antycznej Grecji, polowania miały ogromny wpływ na edukację młodych chłopców, żołnierz, który był wprawnym łowczym był wyżej ceniony, psy odgrywały dużą rolę w polowaniach, niektóre zwierzęta na przykład zające były łapane w celu dania go jako podarek ukochanej osobie, polowania zapewniały nie tylko rozrywkę lecz także pożywienie i inne dobra uzyskiwane ze złapanej zwierzyny.
196. Magia w starożytnym Rzymie w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca pt. Magia w starożytnym Rzymie w świetle źródeł archeologicznych składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, podsumowania, katalogu zabytków oraz bibliografii. Celem pracy jest zaprezentowanie magii starożytnego Rzymu w świetle źródeł archeologicznych oraz odpowiedzenie na pytanie w jakim celu dane kategorie zabytków były wykorzystywane przez społeczeństwo starożytnego Rzymu w czasie odprawiania równego rodzaju rytuałów magicznych. Autorka próbowała także ustalić jakie grupy społeczne korzystały z tychże praktyk, a także jak dużą rolę magia odgrywała w ich życiu. Źródła, które autorka wykorzystała w swojej pracy obejmują kilka kategorii zabytków. Są to różne rodzaje oraz formy amuletów, takie jak złote bullae (2), lunulae (2), lamellae (2), amulety falliczne (6), a także fragment naszyjnika z zawieszkami o różnych kształtach oraz złoty medalion z przedstawieniem złego oka. Oprócz tego, autorka użyła w swojej pracy siedmiu tabliczek z przekleństwami i magicznymi zaklęciami, ośmiu tzw. laleczek voodoo oraz jednej gemmy magicznej. Zabytki te pochodzą zarówno z terenu obecnych Włoch, gdzie rozwijała się rzymska cywilizacja, ale także z różnych część Imperium Rzymskiego, a więc z takich krajów jak współczesny Egipt, Wielka Brytania, Turcja, Hiszpania, Francja, Niemcy oraz Tunezja. W przypadku niektórych znalezisk nie możliwe jest ustalenie ich pochodzenia. Zabytki pochodzą z okresu między VII/VI w p.n.e. a VII w n.e. W rozdziale pierwszym autorka poddała wyżej wymienione zabytki dokładnej analizie opisowej. Natomiast w dwóch pozostałych rozdziałach autorka przeanalizowała poszczególne kategorie zabytków próbując odpowiedzieć na zadane sobie we wstępie pytania. Wnioski zawarte w podsumowaniu dowodzą, że wszystkie grupy społeczne zamieszkujące Imperium Rzymskie korzystały z różnego rodzaju praktyk magicznych choć częściej sięgały po nie uboższe warstwy społeczeństwa. Magii używano do osiągnięcia własnych celów, odzyskania skradzionych przedmiotów, osłabienia przeciwnika, ale także aby ochronić siebie lub swoją rodzinę przed chorobami, czy urokami.
197. Mortaria w rzymskiej Brytanii dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Mortaria w rzymskiej prowincji Brytania Niniejsza praca przedstawia problematykę związaną z romanizacją na przykładzie zabytków ceramicznych odkrywanych na terenie Brytanii. Celem pracy było scharakteryzowanie grupy naczyń o nazwie mortaria oraz opisanie miejsc ich odkrycia. Powiązanie znalezisk mis z ich lokalizacją miało wskazać na rozprzestrzenianie się wpływów rzymskich. Analiza stanowisk archeologicznych miała ukazać ilość importów, rozwijającą się produkcję oraz ewentualne powiązania ze stanowiskami o militarnym charakterze. Typ stanowisk miał także potwierdzić funkcję mortariów. Mortaria to moździerze ceramiczne służące do przygotowywania posiłków. Ich występowanie na stanowiskach związanych z rzymską obecnością jest masowe. Większość źródeł pochodzi z wykopalisk prowadzonych w XX i na początku XXI wieku. Stan źródeł oraz ich opracowania skłoniły autorkę do podjęcia próby syntezy, której brak w literaturze przedmiotu uzasadniony jest stale wzrastającą liczbą odkrywanych naczyń. Możliwości badawcze w dziedzinie ceramologii są niezliczone, gdyż baza danych oparta o raporty acheologiczne i archiwa z muzeów jest imponująca. Potencjał tej grupy naczyń niesie za sobą rzetelne informacje odnośnie chronologii. Często pozwala on na podstawie stempli wskazać na poszczególne warsztaty garncarskie. Mortaria są także przedmiotem badań nad rozwojem ekonomicznym. Zakres pracy obejmuje obszar wyspy Brytanii. Ramy chronologiczne są wyznaczone na podstawie źródeł historycznych wskazujących na daty założenia, od 43 roku n.e. do 407 roku, wyznaczającego upadek prowincji. Do realizacji pracy skatalogowano około 300 fragmentów zachowanych mortariów. Katalog załączony na końcu pracy jest bazą danych, na której opierała się analiza oraz wnioski. Ze względu na dużą ilość przykładów, pogrupowano znaleziska według stuleci od I do V wieku. W tych przedziałach przedstawiono mortaria oraz typy stanowisk. Dane z katalogu zostały zobrazowane za pomocą diagramów i map. Cel pracy został zrealizowany aczkolwiek baza danych pozwala na dalsze, bardziej szczegółową analizę, z której można byłoby dotrzeć do interesujących wniosków. Napotkane trudności związane były głównie z obszernością katalogu, który Problemem okazała się również dość szeroka chronologia 80 naczyń, które nie były dokładnie wydatowane. Niewielki procent znalezisk luźnych takich jak fragmenty mortariów pochodzące z zabudowań gospodarczych czy rowów nie wpłynęły znacząco na wynik analiz.
198. CHARAKTER WPŁYWÓW CHAVIN DE HUANTAR NA OBSZAR KULTUROWY CUPISNIQUE prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
199. Przedstawienia sztandarów na materiale ceramicznym w drugiej fazie kultury Naqada dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
200. CMENTARZYSKO KULTURY ŁUŻYCKIEJ PRZY ULICY SPOKOJNEJ W LEGNICY dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
201. MOŻLIWOŚCI ZDEFINIOWANIA CECH OSADNICZO-KULTUROWYCH ZWIĄZANYCH Z FAZĄ HA D NA ŚLĄSKU I OBSZARACH PRZYLEGŁYCH dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
202. PROBLEM OPTYMALNEJ KONSTRUKCJI JAMOWEGO PIECA GARNCARSKIEGO DO WYPAŁU CERAMIKI PRADZIEJOWEJ dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
203. IMPORTY CZERPAKÓW I CEDZIDEŁ Z ZIEM POLSKICH W OKRESIE WPŁYWÓW RZYMSKICH dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
204. Głowy-trofea w kulturach prekolumbijskiego Peru. Zagadnienie chronologii oraz ich interpretacja kulturowa prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
205. Chronologia i przynależność kulturowa materiałów ze stanowiska Candahua 2, dolina Tambo; południowe Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
206. Analiza i interpretacja prekolumbijskich wzorców architektonicznych oraz kontekstów kulturowych Chachachapoyas; północno - wschodnie Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
207. LUDOBÓJSTWO W ŚWIETLE BADAŃ ARCHEOLOGICZNYCH dr hab. Maciej Trzciński prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
208. Życie codzienne polskich jeńców wojennych w niemieckich obozach jenieckich w czasie II Wojny Światowej, na podstawie zabytków archeologicznych. dr hab. Maciej Trzciński prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
209. ROLA BADAŃ ARCHEOLOGICZNYCH W POZNANIU HISTORII NAZISTOWSKICH OBOZÓW ZAGŁADY Z OBSZARU POLSKI dr hab. Maciej Trzciński prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
210. OSADNICTWO WZGÓRZ NIEMCZAŃSKO – STRZELIŃSKICH W OKRESIE WĘDRÓWEK LUDÓW dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia