wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
121. Kurhany w obrządku pogrzebowym kultury pomorskiej dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
122. Importy rzymskie w kulturze czerniachowskiej dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca omawia główne typy importowanych wyrobów rzymskich odnajdowanych na terytorium zajmowanym przez kulturę czerniachowską. Integralną jej część, stanowi katalog stanowisk na których stwierdzono obecność tego typu zabytków. Przeprowadzona analiza pozwala na wyciągnięcie wniosków dotyczących szczególnego znaczenia szkła, głównie w odniesieniu do cmentarzysk. Analiza przestrzenna przeprowadzana w oparciu o wykonaną mapę wskazuje na duże znaczenie rzeki Dniepr dla rozwoju wymiany pomiędzy barbarzyńskimi społecznościami strefy lasostepowej a Imperium Rzymskim.
123. Naczynia miniaturowe kultury przeworskiej z wybranych cmentarzysk dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy magisterskiej było przedstawienie naczyń miniaturowych kultury przeworskiej z wybranych cmentarzysk. Podjęta problematyka nie stanowiła jak dotąd przedmiotu głębszych rozważań w literaturze archeologicznej. Uwzględnione stanowiska są datowane łącznie od okresu przedrzymskiego po wczesny okres wędrówek ludów. Wybrane cmentarzyska administracyjnie zlokalizowane są w województwie wielkopolskim oraz na północnym skraju województwa opolskiego. Niniejsza praca składa się z dwóch części. Pierwsza część obejmuje zagadnienia teoretyczne związane z pojęciem miniaturyzacji, analizę morfologiczną zebranych zabytków a także informacje dotyczące kontekstu odkrycia oraz ich funkcji. Drugą częścią pracy są Tablice (1 – 27), które stanowić będą katalog rysunkowy, w którym uwzględniono podział typologiczny zebranych zabytków. Głównym założeniem przy wydzielaniu naczyń miniaturowych było stwierdzenie, że ich wymiary (wysokość, średnica otworu, średnica brzuśca oraz średnica dna) są < 9 cm. Wszystkie dostępne dane zostały poddane analizie. Jednymi z najważniejszych problemów dotyczących niniejszej pracy było zdefiniowanie pojęcia „miniaturyzacja” oraz określenie funkcji naczyń miniaturowych.
124. Cmentarzysko kultury przeworskiej w Kajęcinie ,pow.górowski.Monografia stanowiska dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Cmentarzysko w Kajęcinie znane jest tylko z publikacji spisu inwentarza w książce Ch. Peschecka. Opracowanie materiałów, bez wielu rycin utrudniała ich wykorzystanie. Dzięki zachowanym archiwaliom oraz zabytkom było możliwe przyjrzeć się problematyce stanowiska raz jeszcze. Na stanowisku odkryto 8 grobów mimo przeprowadzonej orki zadokumentowano poszczególne pochówki oraz wyeksplorowano liczne zabytków. Na cmentarzysku jest obecny typowy obrządek pogrzebowy ludności kultury przeworskiej groby jamowe. Chronologię określono na młodszy okres przedrzymski. Mimo,że cmentarzysko jest niewielkich rozmiarów to znacznie jednak powiększa zasób wiedzy o górowskim rejonie osadniczym w młodszym okresie przedrzymskim.
125. Ciałopalny obrządek pogrzebowy kultury przeworskiej w świetle danych archeologicznych i antropologicznych z wybranych cmentarzysk dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca została poświęcona badaniom na temat obrządku pogrzebowego kultury przeworskiej. Przedmiotem badań są groby z przepalonymi szczątkami ludzkimi. Praca ta ma dwa główne cele. Pierwszym z nich jest zwrócenie uwagi i zastanowienie się czy kultura przeworska w istocie jest na tyle jednolita by klasyfikować ją jako jedną grupę ludności, czy nie powinna zostać rozdzielona na mniejsze grupy. W pracy została przedstawiona hipoteza zero, mówiąca o tym, że kultura przeworska jest zróżnicowana w istotnie statystyczny sposób, a cała treść pracy potwierdza poprawność tej hipotezy. Trzeba podkreślić, że by próbować dokonać nowego podziału kulturowego należy przeprowadzić jeszcze szereg kolejnych badań naukowych. Drugim celem pracy jest zwrócenie uwagi na możliwość używania w archeologii narzędzi matematycznych (w tym przypadku statystyki wykonywanej na specjalistycznym programie komputerowym STATISTICA 12). Ten cel również został osiągnięty, ponieważ obliczenia okazały się przydatne, a korzystanie z komputerowego programu statystycznego okazało się możliwe podczas badań archeologicznych.
126. Uzbrojenie średniowieczne wczesno nowożytne Hiszpanii na styku islamu i chrześcijaństwa prof. dr hab. Krzysztof Wachowski Archeologia - stacjonarne II stopnia
127. Stanowisko 2 kultury pucharów lejkowatych we Wrocławiu-Praczach Odrzańskich prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca jest przedstawieniem i analizą stanowiska kultury pucharów lejkowa-tych (KPL) we Wrocławiu-Praczach Odrzańskich 2. Stanowisko to było badane w latach 20. XX wieku przez archeologów niemieckich, lecz nie doczekało się publikacji, poza wzmiankami w kilku pracach na temat KPL. Opracowanie to zawiera opis oraz analizę stanowiska, obiektów nieruchomych (znajdujący się w dzienniku wykopaliskowym w Archiwum Państwowym we Wrocławiu), jak i inwentarza ruchomego, który znajduje się w magazynach Muzeum Archeologicznego we Wrocławiu. Podjęta została próba określenia jego chronologii na młodszą fazę KPL na Śląsku, głównie na podstawie ornamentyki fragmentów naczyń oraz ustalenia jego funkcji jak krótkotrwałej osady.
128. Koncepcje szamanizmu w badaniach prehistorycznej sztuki naskalnej prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
129. Rzymski miecz typu gladius w świetle archeologii doświadczalnej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Od III w. p.n.e. rzymska armia wprowadziła, jako podstawowy oręż w walce, krótki, obosieczny miecz - gladius. Reformy wojskowe, zmiany w taktyce i technice walki oraz technologia produkcji oręża, wpłynęły na zmianę kształtu głowni, a przez to na przeznaczenie miecza. Trzy główne typy gladiusa - Hispaniensis, Mainz, Pompeii różnią się kształtem głowni, która w dwóch pierwszych posiada przewężenie w połowie długości, natomiast w trzecim typie, krawędzie tnące są równoległe. Zmiana widoczna jest również w sztychu, który od długiego i ostro zakończonego (Hispaniensis, Mainz) przechodzi w krótki i ostry w typie Pompeii. Do produkcji żelaznej głowni potrzebny był surowiec - ruda żelazna, którą pozyskiwano z obszarów prowincji rzymskich oraz z terenów położonych na północ i wschód od limesu. Rudę przetapiano w piecach dymarskich i przekuwano na łupkę żelazną, którą następnie nawęglano przez dalsze przekuwanie lub cementację, w celu zwiększenia zawartości węgla w stopie. Odpowiednio "nasycone" żelazo powinno zawierać ok. 0,8% węgla i posiadać strukturę perlityczną. Jest to żelazo kowalne, nadające się do obróbki przez kowala. Uzyskawszy nawęglone żelazo (stal), rzymski kowal przystępował do kucia głowni, jedną z dwóch technik - z jednej sztaby żelaza lub techniką dziwerowania. Do tego celu musiał posiadać wyposażoną w narzędzia kuźnię. Palenisko, kowadło, młot i kleszcze stanowiły podstawę, do jakiejkolwiek pracy. Wiedza i doświadczenie kowala decydowały o jakości przeprowadzonych procesów oraz jakości produktu. Umiejętność określania barw żarzenia, stanowiły ważny element zgrzewania. Określały bowiem, temperaturę nagrzewanych przedmiotów, które miały zostać zgrzane. Pozostałe procesy kowalskie, takie jak spęcznianie, gładzenie itp., nadawały obrabianemu przedmiotowi wymagany kształt. Po wykuciu głownię szlifowano, w celu usunięcia pozostałej po procesie kucia powierzchni. Następnie przechodziła ona przez obróbkę cieplną. Klingę hartowano i odpuszczano, aby poprawić jej właściwości mechaniczne - twardość, sprężystość, udarność. Obróbka wykańczająca przez szlifowanie i polerowanie, usuwała zgorzel i tlenki powstałe na powierzchni po hartowaniu (szlifowanie) oraz wygładzała i polerowała powierzchnię z rys czy skaz powstałych po szlifowaniu. Eksperyment, który przeprowadzony został w ramach archeologii doświadczalnej, zweryfikował wiedzę na temat procesu technologicznego przedstawionego w niniejszej pracy. Doświadczenie polegało na rekonstrukcji gladiusa typu Fulham oraz procesu technologicznego. Głownia wykuta została z jednej sztaby żelaza. Zahartowano ją, gasząc w wodzie, co negatywnie wpłynęło na krawędzie tnące oraz twardość klingi. Obróbka wykańczająca przez szlifowanie i końcowe polerowanie nadała ostre krawędzie oraz metaliczną powierzchnię. Ujawniło to również ubytki powstałe po wykuciu i które przy próbie naprawy zniekształciłyby głownię. Eksperyment ten pokazał jak trudna i pracochłonna była praca kowala produkującego miecze.
130. Ceramika glazurowana z białej glinki ze stanowiska Kuckehmece dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
131. Świątynia grecka w porządku doryckim w V w.p.n.e dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca ta dotyczy wybranych świątyń greckich, które zostały wzniesione w porządku doryckim. Pierwszy rozdział przedstawia nam sytuację geopolityczną w V w. p.n.e. Następne rozdziały mają na celu przedstawienie rozwoju architektury sakralnej, przybliżenie porządku doryckiego oraz omówienie wybranych świątyń.
132. Atena w sztuce greckiej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Ukazanie postaci Ateny na tle przemian w sztuce greckiej od okresu archaicznego poprzez okres klasyczny aż po hellenistyczny. Przedstawienie cezur, najbardziej charakterystycznych zabytków dla poszczególnych dziedzin sztuki. Nawiązanie do sytuacji społecznej, religijnej i politycznej Greków oraz wpływ tych czynników na rozwój kierunków artystycznych. Ukazanie symboliki charakterystycznej dla Ateny oraz nawiązań do mitologii. W kolejnych rozdziałach pracy zostały opisane poszczególne grupy zabytków takie jak rzeźby, malarstwo wazowe (czarno i czerwonofigurowe), numizmaty oraz biżuteria. Oprócz opisu zabytków w każdym rozdziale zostały omówione istotne dla danego okresu sztuki wydarzenia, które mogły mieć wpływ na jej rozwój, przemiany oraz momenty stagnacji. Przedstawieni zostali również najbardziej reprezentatywni twórcy. Aby jak najlepiej zilustrować opisywane artefakty, w pracy zostały umieszczone ryciny.
133. Przedstawienia Amenchotypa IV i jego rodziny w okresie jego panowania dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca opisująca przedstawienia Amenhotepa IV w okresie jego panowania. Krótki przegląd zabytków związanych z wyobrażeniem faraona. Interpretacja specyficznych cech budowy ciała Echnatona, na podstawie rzeźb, płaskorzeźb i malowideł odkrytych przeważanie w Amarnie lub Karnaku. Ukazanie tego w jaki sposób, sztuka okresu amarneńskiego różni się od tej z wcześniejszych okresów.
134. Przedstawienia oszczepników i dyskoboli na wazach greckich dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Przedstawienia oszczepników i dyskoboli na wazach greckich, to praca, której celem jest ukazanie malowideł owych sportowców na ceramice. Analiza skupia się na wybranych zabytkach, wziętych z kolekcji prywatnych. Brane są pod uwagę style ornamentacyjne oraz formy naczyń. Okres, który obejmuje praca sięga od 530 p.n.e. do 400 p.n.e. na terenach starożytnej Grecji.
135. Propaganda we wczesnym okresie cesarstwa rzymskiego w świetle wybranych zabytków archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
W pracy omówiono propagandę rzymską w czasach panowania dynastii julijsko-klaudyjskiej. W rozdziale pierwszym przedstawione zostały sylwetki cesarzy. Rozdział drugi poświęcony został opisowi wybranych zabytków archeologicznych, na podstawie których w rozdziale trzecim wyznaczono pewne prawidłowości rządzące propagandą przekazywaną za pomocą architektury i sztuki w omawianym okresie. Katalog wykorzystanych zabytków zawiera 36 pozycji. Praca kończy się krótkim podsumowaniem.
136. Mowa ciała w rzeźbie greckiej okresu hellenistycznego dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Źródłami do napisania pracy są zachowane rzeźby hellenistyczne i ich rzymskie kopie. Autorka porównuje wyraz twarzy oraz gestykulację z współczesną tzw. mową ciała. W pracy przeanalizowano bogaty wachlarz środków wyrazu i wyrażanych przez nie emocji.
137. Przedstawienia królowych Amazonek na wazach greckich dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca dotyczy przedstawień królowych Amazonek w greckim malarstwie wazowym. Analizie poddane zostały 34 wazy czarno- oraz czerwonofigurowe pochodzące z okresu od VI do IV wieku p.n.e. znajdujące się obecnie w zbiorach muzeów takich jak British Museum, Metropolitan Museum of Art, Museum of Fine Arts w Bostonie, Luwr i inne. Sceny na zebranych wazach ukazują cztery królowe - Antiope, Andromachę, Hippolitę i Pentesileję w trakcie walki, tuż przed śmiercią, w biegu, w trakcie ucieczki. Większość przedstawień pokazuje królowe w otoczeniu innych Amazonek. W trakcie obserwacji waz zebranych w katalogu okazało się, że na każdej dekoracji Amazonki ubrane są w stroje odpowiednie do walki - w grecki chiton, pancerz, hełm najczęściej attycki i nagolenniki lub w strój orientalny, typowy dla ludów koczowniczych z Azji Mniejszej - długie spodnie i tunikę z długimi rękawami oraz czapkę frygijską. Zawsze są także uzbrojone - we włócznię, krótki miecz, czasem w topór i łuk a także w tarczę (różnego typu - okrągłą, beocką lub w typie pelty). Co ciekawe, nawet kiedy scena nie ukazuje żadnej walki, to kobiety te i tak są przedstawione w stroju wojownika. Nigdy nie są ukazywane w luźnym, typowo kobiecym stroju. Ich piersi, wbrew przekazom antycznych autorów, nie są odsłonięte i nie widać, czy któraś z nich jest odcięta jak się powszechnie sądzi. Kolejnym faktem wartym zauważenia jest to, że królowe przedstawiane są jako kobiety dojrzałe - nigdy jako dziewczynki lub też kobiety w podstarzałym wieku. Najwięcej w katalogu jest przedstawień Andromache walczącej z Heraklesem, większość z nich nie jest jednak podpisana przez autora, więc postacie ukazane w scenie typuje się na podstawie bardzo podobnych dekoracji, które zawierają inskrypcje. Znacznie mniej jest scen z udziałem Antiope, którą zwykle porywa Tezeusz, Pentesileji, która zabijana jest przez Achillesa oraz Hippolity, która na każdej wazie przedstawione jest w innej sytuacji. Warto zauwazyć, że niemal wszystkie sceny nawiązują do opowieści dotyczących Amazonek, które spisywane były przez autorów greckich od VIII wieku p.n.e., a które później kontynuowane były przez pisarzy rzymskich, bizantyjskich, a nawet poruszane w czasach nowożytnych.
138. Przedstawienia architektury minojskiej na zachowanych dziełach sztuki. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca dotyczy wizerunków architektury mieszkalnej i sakralnej przedstawionych na zabytkach ruchomych z okresu minojskiego. Praca została podzielona na cztery rozdziały. Pierwszy rozdział opisuje początki osadnictwa na Krecie i kulturę minojską. W kolejnej części zostały opisane artefakty wykorzystane w pracy. W rozdziale trzecim omówione zostały stanowiska archeologiczne będące pierwowzorami przedstawień na zabytkach. W ostatnim rozdziale nastąpiło porównanie miedzy stanem faktycznym a przedstawieniami miast, domów, sanktuariów na zabytkach.
139. Przedstawienia statków na mozaikach rzymskich dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca zawiera opis oraz analizę przedstawień statków na mozaikach rzymskich z okresu od II do V wieku naszej ery. Zabytki pochodzą w większej części z terenów dzisiejszych Włoch i dzisiejszej Turcji, oraz w pojedynczych przypadkach z obszarów Izraela, Brytanii oraz Algierii. Wstęp pracy w pierwszej kolejności określa jej cel oraz pytania badawcze, na które autorka postara się odpowiedzieć. Zawarty w nim jest również stan badań nad statkami i mozaiką oraz stan źródeł. W ostatniej części wstępu opisany jest układ pracy. Pierwszy rozdział poświęcony jest krótkiej historii floty rzymskiej oraz typologii jednostek pływających, ze skupieniem na statkach towarowych. Drugi opisuje wszystkie mozaiki zawarte w katalogu, skupiając się na przedstawieniach statków, ale również i na całej kompozycji. Ostatni jest rozdziałem analitycznym, w którym autorka porównuje do siebie dane zabytki pod względem chronologicznym oraz terytorialnym. W podsumowaniu pracy znajduje się próba odpowiedzi na wcześniej zadane pytania badawcze, oraz konkluzja analizy mozaik. Ostatnią częścią pracy jest katalog zabytków. Zawiera on dwadzieścia sześć mozaik, ułożonych w porządku chronologicznym.
140. Achilles w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
W pracy zostało opisane 20 waz greckich ukazujących Achillesa. Pierwsza część pracy to przedstawienie mitu o herosie, ponieważ malowidła wazowe są silnie związane z mitologią. Dalsza część pracy to opisanie okresu powstawania tych naczyń oraz wybranych waz, ze szczególnym uwzględnieniem postaci Achillesa. Przedstawione zostały też różnice występujące pomiędzy malowidłami ukazującymi postać Achillesa wykonanymi techniką czarnofigurową i czerwonofigurową.
141. Amfiteatr Flawiuszów - Architektura w służbie propagandy dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Przedmiotem niniejszej pracy jest Amfiteatr Flawiuszów (Koloseum) i jego rola w polityce wewnętrznej dynastii Flawiuszów (69 - 96 r.) ze szczególnym uwzględnieniem konstrukcji oraz obecności obiektu w źródłach archeologicznych i historycznych pochodzących z epoki starożytnej. Amfiteatr powstał jako jeden z obiektów służących propagandzie dynastii rządzącej, dzięki którym udało się jej odzyskać zaufanie ludu do władzy oraz doprowadzić do ustabilizowania sytuacji finansowej i politycznej państwa.
142. Dystrybucja marmuru na terenie Noricum w rejonie miast Virunum, Iuvanum i Lauriacum dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca skupia się na zagadnieniu dystrybucji marmuru w rejonie miast Virunum, Iuvanum i Lauriacum, które znajdowały się w rzymskiej prowincji Noricum. Dla lepszego poznania tematu przedstawiono w pracy historię prowincji Noricum oraz zarysowano zmiany jakie zachodziły na przestrzeni wieków w różnych rodzajach zabytków marmurowych. Przede wszystkim jednak opisane zostały w niej kwestie proweniencji surowca, transportu oraz jego wykorzystania. Pomimo niejednokrotnego braku archeometrycznych badań odnoszących się do zabytków, większość z nich została przypisana poszczególnym kamieniołomom. Dało to możliwość stworzenia bazy danych objektów marmurowych, która przyczyniła się do zobrazowania w pracy zmian ilościowych i jakościowych na przestrzeni lat w związku z wykorzystaniem marmuru w prowincji. Autor przedstawił również rolę poszczególnych wychodni marmuru w prowincji oraz zasięgu dystrybucji surowca w nich wydobywanego.
143. Ceramika kultury pucharów dzwonowatych w Kornicach,gm.Pietrowice Wielkie prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Dorzecze Odry i Wisły były wschodnimi peryferiami kultury pucharów dzwonowatych (KPD). Znane są przede wszystkim stanowiska cmentarne, a bardzo nieliczne są osady lub zaginęła ich dokumentacja podczas ostatniej wojny światowej. Odkrycie obiektów KPD na stanowisku 33 w Kornicach na Płaskowyżu Głubczyckim w znacznym stopniu wzbogaciło nasz stan wiedzy o pobycie tych społeczeństw na ziemiach polskich. Dzięki temu uzyskano pierwszą pełną dokumentację śladów osady oraz dokładniejsze datowanie dla grobów. Celem pracy jest przedstawienie analizy ceramiki naczyniowej oraz osadnictwa KPD w Kornicach. Przeprowadzono szczegółowe badania morfometryczne, technologiczne oraz poruszono aspekty zdobnictwa i funkcji ceramiki. Wyróżniono najważniejsze cechy naczyń oraz przedstawiono ich analogie z Czech i Moraw. Ponadto podjęto próbę ustalenia związków osady i cmentarzyska oraz ich chronologii. W rezultacie, otrzymano nową koncepcję funkcjonowania KPD na Płaskowyżu Głubczyckim. Przypuszczalnie grupa kilku/kilkunastu osób zamieszkiwała w domu słupowym w pobliżu ujścia Łopienia do Psiny przez jedno pokolenie (lub nieco dłużej). W niewielkim oddaleniu powyżej od osady grzebano zmarłych zgodnie z obrządkiem tej kultury. W inwentarzu kulturowym głównie znajdował się zestaw różnorodnej ceramiki naczyniowej o typowych cechach KPD i z elementami lokalnych wpływów kultury ceramiki sznurowej (KCS). Zgodnie z datowaniem radiowęglowym i chronologią KPD stanowisko funkcjonowało w XXIV XXIII stuleciu BC.
144. Stanowisko El Palmo-La Curva w kontekście rozwoju kulturowego południowych krańców wybrzeża Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
W latach 2008-2013 na terenie Południowego Peru przeprowadzono projekt badawczy - Proyecto Tambo, realizowany ze środków 7 Programu Ramowego Unii Europejskiej i Ministerstwa Nauki. Był on wynikiem współpracy Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Universidad Católica de Santa Maria w Arequipie. Prace projektu koncentrowały się w zlewisku rzeki Tambo, od źródła aż po ujście, a jego celem było badanie społeczności południowego Peru w kontekście zmian środowiskowych i klimatycznych. Wykonano m.in. badania archeologiczne na stanowiskach: El Toro, El Pino, Crucero czy Churajón. W ramach projektu wykonano także badania ratownicze na obszarze inwestycji wodociągowej w miejscowości El Palmo - La Curva. Pozyskany w trakcie tych badań materiał zabytkowy pochodził z częściowo zniszczonego cmentarzyska z epoki prekolumbijskiej i stał się przedmiotem tego opracowania. W trakcie prac odkryto 20 grobów jamowych, z czego jedynie 13 posiadało wyposażenie grobowe w postaci ceramiki oraz przedmiotów codziennego użytku. Analiza ceramiki oraz materiałów tekstylnych czy drewnianych pozwoliła określić przynależność kulturową przedmiotów oraz określić ich chronologię. Wyniki prac wykopaliskowych wskazują, że mamy tutaj do czynienia z jednofazowym cmentarzyskiem kultury Chiribaya, rozwijającej się na tym terenie od schyłku środkowego horyzontu aż do końcowego odcinka późnego okresu przejściowego (ok. 800 – 1400 n.e.). Należy jednak zwrócić uwagę na istnienie powiązań z obszarem kulturowym Churajón o czym świadczą niektóre wyroby ceramiczne oraz fakt, że nie odnotowano na stanowisku materiałów Inka. Dane te pokrywają się one z ustaleniami badaczy na temat zaniku kultury Chiribaya jeszcze przed końcem późnego okresu przejściowego.
145. Towary wywożone i przywożone na statkach hanzeatyckich prof. dr hab. Krzysztof Wachowski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca obejmuje okres najbardziej intensywnego handlu w Związku Hanzeatyckim, tj. XIII-XV wiek. Koncentruje się na towarach luksusowych i masowych, które znaleziono na terytorium Polski, jak i na tych, które były eksportowane. Ponadto zawiera zwięzłe omówienie floty hanzeatyckiej.
146. Formowanie się stanowisk schyłkowopaleolitycznych.Przykład stanowiska Sowin 9,pow.Nysa. dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
147. Farbowane tekstylia we wczesnośredniowiecznym Opolu dr hab. Krzysztof Jaworski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Opolskie tekstylia z czasów wczesnego średniowiecza to jeden z najbogatszych i najbardziej interesujących polskich zbiorów znalezisk tego typu. Wśród 473 fragmentów 72 było prawdopodobnie barwionych. Praca analizuje te barwione tekstylia, próbuje także odpowiedzieć na pytania o substancje używane do farbowania, znaczenie użytych barw, faktu farbowania oraz próbę odtworzenia procesu farbowania. Kolory opolskich tekstyliów zostały zestawione z barwami tekstyliów z innych miejsc w Polsce i Europie. Porównanie to ujawniło, iż jedne barwy były powszechnie popularne, jak czerwień, inne zaś, jak czerń, cieszyły się jedynie lokalnym powodzeniem. W pracy poruszono także temat koloru niebieskiego oraz zestawień kolorów. Porównując listę substancji, głównie roślinnych, dostępnych w Opolu we wczesnym średniowieczu z kolorami tekstyliów, rozważałam, jakich substancji używano do farbowania. Wsparłam się także źródłami etnograficznymi, źródłami pisanymi oraz archeologicznymi, a także eksperymentami własnymi. Osobny rozdział poświęciłam znaczeniu użytych barw oraz faktowi farbowania. Farbowano z różnych powodów: niektóre kolory uważano za ochronę przeciwko złym mocom, czasem demonstrowano w ten sposób bogactwo, itp. W ostatniej części pracy zastanawiam się, w jaki sposób barwiono, analizując cały proces farbowania: przygotowanie tekstyliów w zaprawie, użycie odpowiedniej wody, naczynia, surowca barwierskiego, itp. Część z tych elementów można odtworzyć na podstawie źródeł etnograficznych i archeologicznych, niektóre zostały utrwalone w średniowiecznych źródłach pisanych.
148. Archeologia w polskich nowych mediach-szanse i zagrożenia prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne jednolite magisterskie
Abstrakt (PL) Praca ukazuje możliwości nowych mediów jako narzędzia służącego do popularyzacji archeologii. Na wstępie przedstawione jest społeczne znaczenie popularyzacji archeologii, jej celów i metod. Tradycyjne metody popularyzacji archeologii są powszechnie stosowane zarówno przez profesjonalistów jak i środowiska amatorów. Kolejne rozdziały przedstawiają metody popularyzacji w nowych mediach oraz ich oceny, ze szczególnym uwzględnieniem mediów społecznościowych. Porównanie tradycyjnych oraz nowych sposobów popularyzacji archeologii przedstawia ich zalety i wady. Wiele uwagi poświęcono mediom społecznościowym jako narzędziom prowadzącym do „demokratyzacji” i wielogłosowości środowisk archeologicznych w internecie, co skutkuje powstaniem innych, niż dotychczasowe, oczekiwań społecznych w zakresie popularyzacji archeologii. Jednym z ciekawszych aspektów porównania tradycyjnych i nowych metod popularyzacji archeologii jest analiza różnic między fizycznym kontaktem odbiorcy z prawdziwymi zabytkami oraz próbami przybliżenia wiedzy o przeszłości za pomocą technologii wirtualnych.
149. Przedstawienia wojowników w sztuce starożytnej Grecji dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Autor analizuje przedstawienia wojowników w na wybranych trzydziestu siedmiu zabytkach reprezentujących sztukę starożytnej Grecji w latach od VII do II wieku p.n.e.. Autor korzysta z dostępnych mu monografii, artykułów, ilustracji, rysunków, rekonstrukcji, zdjęć oraz stron internetowych w celu dokonania analizy omawianych zabytków według kryteriów chronologicznych tj. od najstarszego do najmłodszego w ramach danej dziedziny sztuki. Następnie autor dokonuje interpretacji przedstawień wojowników na wszystkich omawianych zabytkach także od najstarszego do najmłodszego, w celu określenia jak być może postrzegano i ukazywano żołnierzy w omawianych czasach uwzględniając opinię innych badaczy, a także stara się znaleźć elementy wspólne pomiędzy dziełami. W pracy występują także przedstawienia herosów jako wojowników - autor wybrał ich, ponieważ funkcjonowali oni w kulturze greckiej jako urzeczywistnienie wszystkich cnót prawdziwego żołnierza. Autor zauważa, że wojownicy często byli przedstawiani w myśl greckiego kultu idealnego ciała, a także, że dominują sceny w których żołnierze są w trakcie walki. Autor podkreśla, że dosyć często artyści odzwierciedlali sceny legendarne jak na przykład "Iliupersis" czy "Amazonomachię" lub nawiązywali do ich stylistyki. Bywały przypadki w których postaci wojowników były przedstawiane w złym świetle, jako krytyka pewnych zachowań.
150. Instrumenty medyczne starożytnego Rzymu dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca opisuje instrumenty medyczne ze starożytnego Rzymu. W pierwszym rozdziale wymienione i scharakteryzowane są poszczególne kategorie narzędzi służących lekarzom starożytnym, przedstawiona jest ich budowa, funkcja oraz zabiegi, podczas których były używane. W rozdziale drugim ukazane są sylwetki najbardziej znanych uczonych antycznych zajmujących się medycyną, są to Celsus, Galen, Hipokrates oraz Diokles. W kolejnym przedstawiono opis najważniejszych stanowisk, z których pochodzą zabytki archeologiczne dotyczące medycyny: Pompeje, Bingen, Osuna oraz Rimini. Czwarta część poświęcona jest valetudinariom, czyli rzymskim szpitalom wojskowym, w których często znajdowane są zabytki związane ze sztuką medyczną. Częste wojny prowadzone przez Imperium Rzymskie zmuszały do rozwoju opieki lekarskiej nad rannymi żołnierzami. Na koniec zamieszczone jest krótkie podsumowanie tematu. Można powiedzieć, że znajomość anatomii, funkcjonowania organizmu ludzkiego i udzielania pomocy chorym i rannym była dobrze znana medykom starożytnym. Zaczęto rozdzielać naukę od wierzeń, przy czym zawsze odwoływano się do opieki bogów.