wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
1. Biografie poniemieckich płyt nagrobnych w powojennym Wrocławiu dr hab. Maciej Trzciński prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Celem pracy było zlokalizowanie i przedstawienie znajdujących się w wielu miejscach miasta Wrocławia fragmentów płyt nagrobnych, pochodzących z niemieckich cmentarzy, które po wojnie zostały wykorzystane jako materiał budowlany. Historie tych płyt rozpoczynające się jako płyty nagrobne, a kończące jako elementy budowlane miasta, a także próba poznania przebiegu ich losów wpisują się w teorię „biografii przedmiotów”, stąd też nawiązanie do niej w tytule pracy. Dziesięć największych skupisk wtórnie wykorzystanych płyt zostało opisanych pod kątem rodzaju utworzonej z nich konstrukcji, rodzajów wykorzystanych materiałów, sposobu ich obróbki czy wielkości. Dodatkowo opisane zostały fragmenty zasługujące na szczególną uwagę ze względu na oryginalną formę, zastosowany materiał, czy co najważniejsze, pojawiające się w kilku przypadkach napisy, umożliwiające identyfikację danych osoby pochowanej pod danym nagrobkiem. W miarę możliwości zostały również przedstawione sugestie dotyczące czasu powstania poszczególnych konstrukcji, a także wskazane cmentarze z których być może pochodził materiał. W pracy poza krótkim opisem stanu wrocławskich cmentarzy przed Drugą Wojną Światową, poruszony został również temat procesu likwidacji cmentarzy niemieckich po 1945 roku. Proces ten został skonfrontowany z obowiązującymi ówcześnie przepisami i zanalizowany pod kątem jego legalności. Problem wykorzystanych wtórnie niemieckich płyt nagrobnych pojawiających się w przestrzeni miejskiej został również przeanalizowany pod kątem stosunku do nich mieszkańców i władz Wrocławia teraz, jak i tych sprzed kilkudziesięciu lat kiedy oficjalna ideologia miała na celu zamazywanie niemieckiej historii za Ziemiach Odzyskanych. Wskazano już nieliczne istniejące przedsięwzięcia mające na celu rozwiązanie tego problemu, a także zasugerowano możliwe rozwiązania na przyszłość. Praktyka pokazała, że wskazanie z zupełną pewnością skąd pochodziły płyty nagrobne, użyte w danym miejscu, jest mało możliwe, głównie z powodu dokładnego rozbijania płyt oraz wmurowywania ich tak, aby nie były widoczne całe napisy. Wskazanie natomiast dokładnego czasu kiedy budowano dane konstrukcje przy użyciu tych płyt, osób bezpośrednio za to odpowiedzialnych czy konkretnych decyzji administracyjnych, wydaje się niemożliwe, gdyż wiele wskazuje na to, że działania te przeprowadzano na zasadzie „samowolki”. W pracy, poza głównym tematem, poruszony został również temat archeologii jako dziedziny i jej granic, czy to chronologicznych czy merytorycznych.
2. Kultury Chiribaya i Churajón. Obrządki pogrzebowe kultur post-Tiahuanaco na południowych krańcach Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca zawiera opisy obrządków pogrzebowych kultury chiribaya i kultury churajón w późnym okresie przejściowym na terenie Costa Extremo Sur. Scharakteryzowano wyżej wymienione kultury, odnosząc się do ich terytorium, ram chronologicznych. Przeanalizowano obrządki pogrzebowe kultury chiribaya i churajón, wymieniając ich podobieństwa i różnice, a także odniesiono się do form pochówków i inwentarzy grobowych.
3. Osada ludności kultury łużyckiej w Chromowie, pow. krośnieński dr hab. Justyna Baron prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca magisterska dotyczy osady ludności kultury łużyckiej na stanowisku w Chromowie, nr 2, pow. krośnieński. Oparta jest na analizie obiektów nieruchomych, opracowanych na podstawie dokumentacji polowej oraz fragmentów ceramiki odnalezionych podczas trzech sezonów wykopaliskowych w latach 2014-2016. Praca zawiera wstęp, w którym przedstawione zostały takie elementy jak historia badań stanowiska, metody badawcze oraz krytyka dostępnych źródeł. Zadokumentowane rzuty poziome oraz pionowe zostały przeanalizowane pod zwglądem kształtów, wymiarów oraz rodzaju wypełniska. Zestawione zostały z wyselekcjonowanym, reprezentatywnym materiałem ceramicznym pochodzącym z ich wypełnisk. Fragmenty ceramiki zostały zadokumentowane rysunkowo, w przypadkach gdzie było to możliwe wyklejone oraz poddane analizie stylistyczno-typologicznej. Przeprowadzono również analizy ilościową oraz wielkościową, które posłużyły do dalszych rozważań nad formowaniem się tego stanowiska. Podjęta została również próba określenia chronologii względnej osady, na podstawie odkrytego tam materiału ceramicznego. Stanowisko opisane zostało również w kontekście tła osadniczego. Rozważania kończy zwięzłe podsumowanie przeprowadzonych analiz. Do pracy dołączone zostały również tablice, tabele oraz ryciny dotyczące omawianego zagadnienia.
4. Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej - stanowisko 1 w Wilkowiczkach, pow. gliwicki dr hab. Justyna Baron prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej w Wilkowiczkach znane jest jako stanowisko archiwalne, które było później weryfikowane. W wyniku tych badań pozyskano mocno zniszczony materiał ceramiczny, artefakty brązowe oraz krzemienie. Praca przedstawia uporządkowane informacje archiwalne oraz opracowanie i zebranie pochodzących stamtąd zabytków ruchomych.
5. Miejsca i ośrodki kultu w kulturze mykeńskiej dr hab. Justyna Baron prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
6. Cmentarzysko kultury łużyckiej z wczesnej epoki żelaza przy ul. Bagiennej w Legnicy dr hab. Justyna Baron prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Celem pracy jest opracowanie materiałów archeologicznych z cmentarzyska ciałopalnego kultury pól popielnicowych mieszczącego się w Legnicy przy ul. Bagiennej, w północno-wschodniej części miasta, na zachód od rzeki Czarna Woda. Na stanowisku wyeksplorowano pięć grobów popielnicowych (w tym dwa mocno zniszczone) oraz dwa jamowe, które dostarczyły łącznie 25 wyrobów ceramicznych oraz 3 zabytki brązowe - zapinkę oraz dwie szpile. Analizie poddano typologie oraz chronologie artefaktów. Najważniejszym zabytkiem datującym jest zapinka typu Wojszyce wskazująca na koniec okresu halsztackiego, a nawet początki okresu lateńskiego. Podjęto także próbę ukazania cmentarzyska na tle innych stanowisk Równiny Legnickiej oraz sąsiednich mezoregionów, zamieszkiwanych przez ludność grupy śląskiej kultury łużyckiej. Groby z ul. Bagiennej są prawdopodobnie częścią większego cmentarzyska., w którego skład wchodząca również stanowiska z ul. Platanowej, Jarzębinowej oraz Słubickiej.
7. Zanik osadnictwa kultury łużyckiej na Śląsku w świetle najnowszych badań dr hab. Justyna Baron prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
8. Materiały krzemienne ze stanowiska Chobienia 3, na tle osadnictwa technokompleksu z liściakami na Dolnym Śląsku. dr hab. Mirosław Masojć prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
9. Ceramika z rowu odkrytego na stanowisku nr 22 w Radłowicach, gm. Domaniów dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Celem niniejszego opracowania jest poznanie funkcji i chronologii ceramiki, jaka zalegała w obiekcie (rowie) nr 1 wykopu 1/2015 ze stanowiska Radłowice 22, gm. Domaniów. Obserwacje wykonano w sposób makroskopowy, a analiza materiału została przeprowadzona za pomocą kujawskiego systemu opisu cech makromorfologii, mikromorfologii, technologii oraz ornamentyki. Informacje zebrano w bazie danych MS Access. Na podstawie analizy stwierdzono brak związków pomiędzy charakterem naczyń ceramicznych i stratygrafią, co wskazuje na śmietniskowy charakter zbioru. Dowiedziono także, iż opisywany zespół nie wyróżnia się na tle innych zbiorów, uzyskanych ze stanowiska kultury unietyckiej w Radłowicach oraz porównywanego w tej pracy stanowiska w Bruszczewie. Zespoły zawierają podobne cechy technologiczne. Ceramikę można datować na wczesną epokę brązu (faza BA2/B1).
10. Wytwórczość naczyń ceramicznych i ich użytkowanie na osadzie kultury lendzielskiej w Księginicach Wielkich, stanowisko 29 dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
11. 2. Dominika Tokarz, Ogniska w kulturze graweckiej na ziemiach polskich dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Celem niniejszej pracy jest określenie roli ognisk w przestrzeni obozowisk łowców i zbieraczy. Jako tło porównawcze wykorzystano model centralnego ogniska, który do literatury został wprowadzony przez L. Binforda. Przedmiotem badań są graweckie i epigraweckie stanowiska z terenów ziem polskich, na których odnotowano ślady użytkowania ognia. Analizę poprzedzono oceną stanu zachowania stanowisk oraz oceną publikowanej dokumentacji. Na podstawie analizy porównawczej stwierdzono, że w przypadku ujętych w pracy stanowisk, występowanie modelu etnoarcheologicznego nie jest regułą, a ogniska mogły pełnić nie tylko rolę centrum, skupiającego materialne pozostałości aktywności łowców i zbieraczy. Można zauważyć, że skupienia wyrobów występowały zarówno w pobliżu ognisk, jak i w oddaleniu od nich. Odnotowano także izolowane ogniska.
12. Wytwórczość półsurowca wiórowego w kulturze magdaleńskiej na stanowisku Sowin 7, gm. Łambinowice, na podstawie materiałów uzyskanych w 2001 roku dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnie
Celem pracy licencjackiej jest przedstawienie wyników analiz dotyczących sposobów produkcji półsurowca wiórowego w kulturze magdaleńskiej w oparciu o materiały pochodzące z badań wykopaliskowych przeprowadzonych na stanowisku Sowin 7, gm. Łambinowice, pow. nyski przez zespół M. Furmanka w 2001 roku. Stanowisko 7 w Sowinie znajduje się przy południowo-wschodniej krawędzi Wału Niemodlińskiego, w obrębie niewielkiego wywyższenia. Stanowisko zawiera dwa horyzonty kulturowe. Horyzont z wyrobami magdaleńskimi znajduje się w warstwie ornej oraz w stropie osadów pochodzenia eolicznego. Poniżej piasków eolicznych odkryto bogaty zespół wyrobów kultury epigraweckiej. W pracy przedstawiam wyniki badań nad sposobami produkcji wiórów magdaleńskich w oparciu o studia składankowe, analizy morfometryczne i klasyfikację typologiczną. Przeprowadzona analiza wskazuje na to, że grupy magdaleńskie selekcjonowały surowiec uwzględniając jego jakość, wielkość i kształt. Zwraca uwagę standaryzacja w formach rdzeni (okazy z wydłużoną odłupnią). W otrzymywaniu półsurowca preferowano metodę jednokierunkową. Cechą powtarzalną i wyjątkową dla magdalenienu jest specyficzna zaprawa pięty i ślady po tym zabiegu, widoczne na piętkach wiórów, które określane są en éperon (ostroga).
13. Napływ monet orientalnych na Śląsk we wczesnym średniowieczu prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca opisuje zjawisko napływu monety wybijanej na ziemiach kalifatu na Śląsk. Celem autora było zaktualizowanie bazy znalezisk dirhamów z opisywanego terenu, opis zjawiska napływu dirhemów na ten teren oraz opisanie drogi jaką znaleziska pokonały do miejsca ich znalezienia. Materiałem do badań były monety muzułmańskie z wieków VIII-XI. Pod uwagę były brane zarówno skarby, jak również znaleziska kumulatywne i pojedyncze. Opisano skład skarbów oraz ich datowania. Posłużono się metodą kartograficzną i metodami statystycznymi. Wnioskiem płynącym z pracy jest dotąd nieopisywane uczestnictwo Śląska w kontaktach handlowych z Wielkopolską, a pośrednio również z terenami państw muzułmańskich w X wieku.
14. Ceramika i monety ze stanowiska Altavilla Milicia prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnie
Przedmiotem pracy jest ceramika naczyniowa oraz monety, pochodzące z badań archeologicznych, które były prowadzone przy ruinach wczesnośredniowiecznego kościoła Santa Maria di Campogrosso, w miejscowości Altavilla Milicia, w północno-zachodniej Sycylii. Badania były prowadzone od 2015 roku przez Instytut Archeologii i Etnologii PAN pod kierownictwem prof. Sławomira Moździoch i prof. Tadeusza Baranowskiego we współpracy z Soprintendenza per i Beni Culturali e Ambientali di Palermo. Analiza zabytków pochodzących ze stanowiska Altavilla Milicia pozwoliła określić jaka była struktura chronologiczno-funkcjonalna kościoła oraz głębiej poznać kulturę materialną okresu normańskiego.
15. Struktura wybranych teatrów starożytnej Grecji na obszarze basenu Morza Śródziemnego dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
16. Uczta grecka w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Tematem pracy jest uczta grecka w greckim malarstwie wazowym. Celem pracy jest zbadanie zjawiska jakim jest uczta grecka na podstawie przedstawień na naczyniach pochodzących z czasów starożytnej Grecji. Praca składa się ze wstępu, dwóch rozdziałów i podsumowania. Wstęp zawiera informacje wprowadzające. Pierwszy rozdział to opis bazy źródłowej w postaci trzydziestu waz malowanych stylem czarnofigurowym oraz trzydziestu stylem czerwonofigurowym. Rozdział drugi to analiza przedstawień na opisanych wcześniej naczyniach. W podsumowaniu znajdują się wnioski, jakie udało się wyciągnąć z pracy.
17. Przedstawienia antropomorficzne na zabytkach sztuki sumeryjskiej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Do pracy została wybrana grupa 40 zabytków sumeryjskich różnego rodzaju, które następnie zostały dokładnie opisane przez autorkę pod kątem przedstawień antropomorficznych na nich występujących. Opis posłużył do sporządzenia szczegółowej analizy, prześledzenia toku zmian chronologicznych i terytorialnych oraz wskazaniu prawidłowości w przedstawianiu poszczególnych postaci w sztuce.
18. Budowle term w starożytnym mieście Rzym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca dotyczy kwestii architektury oraz przeznaczenia budowli term w starożytnym mieście Rzym. W wyniku przeprowadzonej analizy obiektów autorka prezentuje ich cechy konstrukcyjne oraz zwraca uwagę na detale architektoniczne. W oparciu o źródła historyczne autorka proponuje szereg funkcji, jakie mogły spełniać łaźnie w życiu codziennym obywateli. W pracy pojawiają się wnioski świadczące o istotnej roli term w historii Rzymu.
19. Rzymskie wille nadmorskie na północno-wschodnim i wschodnim wybrzeżu Morza Adriatyckiego w okresie wczesnego cesarstwa rzymskiego dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca traktuje o willach nadmorskich na północno-wschodnim oraz wschodnim wybrzeżu Adriatyku, czyli na terenie Istrii oraz Dalmacji, które powstały przeważnie w I w. n. e. Wille w tych dwóch regionach różnią się od siebie, co wynika z ich odmiennych statusów administracyjnych w czasach rzymskich oraz uwarunkowań geograficznych. Wille nadmorskie nie były jedynie wypoczynkowymi posiadłościami i miały różne inne znaczące funkcje, jak produkcja gospodarcza (głównie oliwy), przynoszenie zysku, podkreślanie statusu społecznego, propaganda, kontrola żeglugi i nawigacja statków.
20. Motyw konia w czarnofigurowym greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnie
Praca zawiera trzydzieści jeden pozycji na podstawie, których autorka przedstawia motyw konia w greckim malarstwie czarnofigurowym w latach 600 r. p.n.e.- 500 r. p.n.e. Na podstawie zebranych zabytków autorka ukazuje popularność konia i jego przedstawień. Podczas analizy przeanalizowane zostały takie elementy jak czynność, pozycja, elementy oporządzenia jeździeckiego, grzywa i ogon oraz otoczenie zwierzęcia. Autorka w pierwszym rozdziale opisała wszystkie zabytki znajdujące się w katalogu, w drugim rozdziale poddała je analizie. Na podstawie której wywnioskowała jakie malunki są częste, a które stanowią przedstawienia wyjątkowe. Dzięki temu autorka wywnioskowała jaką wartość i funkcje miał koń dla starożytnych greków.
21. Podarunek z uczuciem - przedstawienia greckich i rzymskich bóstw miłości dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca ma na celu przedstawienie przedmiotów, które mogły być ofiarowywane jak prezent wyrażający uczucie. Opiera się na zabytkach pochodzących z terenów Grecji, Italii, Turcji i Egiptu. Zakres chronologiczny obejmuje czasy od ok. VI wieku przed naszą erą do ok. VII wieku naszej ery. Bóstwa miłości były jednymi z ważniejszych, do których zwracali się ludzie z prośbą o przychylność. W Grecji patronką miłości i małżeństwa była narodzona z morskiej piany Afrodyta oraz jej syn Eros. W Rzymie funkcje te oraz mity przejęła Wenus z Kupidynem. W wyborze małżonka dla córki duże znaczenie miała decyzja ojca jako głowy rodziny. W Grecji kobiety nie wiele miały do powiedzenia, ale kandydat musiał zaskarbić sobie również ich względy. W końcu później mieli stać się rodziną, a obowiązkiem pani domu było zajmowanie się gospodarstwem domowym. Ważne było więc, aby wybrać damę dobrze wychowaną, posłuszną, ale przy tym urokliwą. Dużo łatwiej było kobietom rzymskim, które z czasem wywalczyły sobie dużą samodzielność, a obecność „opiekuna” była czysto formalna. Pierwszy rozdział prezentuje zbiór figurek i rzeźb z postaciami bóstw miłości. Figurki były niewielkie, łatwe do postawienie w wybranym przez siebie miejscu oraz do ewentualnego transportu czy ukrycia. Rzeźby natomiast były dużym wyrazem uczucia, który widoczny miał być dla wszystkich. W rozdziale drugim przedstawiona została przykładowa biżuteria, która zachwycić miała panie w tamtych czasach. Wykonana ze złota lub pozłacana przykuwać miała wzrok i symbolizować hojność oraz miłość ofiarodawcy. „Gemma to kamień szlachetny lub półszlachetny, najczęściej opracowany w postaci owalnej płytki z wyrytym wklęsło (intaglio) lub wypukło (kamea) obrazem” (Piszczek 1968, s. 330). Służyły one jako oczka do pierścionków, wisiorów czy broszek. Kobiety od zawsze lubiły się stroić i pragnęły podkreślać swoje atuty. Pomocne im były przy tym różne przybory toaletowe, takie jak: lustra, szkatułki, buteleczki na perfumy, maści czy oliwę. Świętowanie i ucztowanie było częścią kultury greckiej i rzymskiej. Był to sposób na uczczenie bóstw oraz okazja do podziękowań i próśb. Często ich częścią były libacje, do których używano kielichów oraz pucharów. Również w życiu codziennym przydatnych było wiele naczyń, takich jak wazy na oliwę czy wodę do pielęgnacji ciała. Lampy oświetlać miały pomieszczenia oraz odstraszać ciemność. Zaczęto używać ich ok V wieku przed naszą erą, a zasilano je oliwą. Całość pracy wzbogacona została fragmentami dzieł poruszających tematykę miłosną takich autorów jak Owidiusz, Alkman, Symonides, Anakreont oraz innych.
22. Wojskowość grecka w okresie archaicznym w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Tematem niniejszej pracy jest próba stworzenia zarysu greckiej wojskowości okresu archaicznego jaki wyłania się z odkrytego dotychczas materiału archeologicznego. Bazę źródłową dla rozważań autora stanowią znalezisk elementów uzbrojenia oraz materiał ikonograficzny. Autor w swej pracy skupi się jedynie na ciężkozbrojnej piechocie tamtego okresu, którą tworzyli wojownicy zwani hoplitami. Jednocześnie praca będzie stanowić próbę rewizji kilku hipotez, które od lat są przedmiotem dyskursu naukowego. Mowa tu o pojawieniu się falangi już w VII w. p.n.e., kwestii statusu społecznego hoplitów oraz zasadności stosowania pojęcia "rewolucji hoplickiej". Autor poświęci też uwagę kwestii wyłonienia się poszczególnych typów uzbrojenia oraz ich ewolucji, a także podejmie próbę określenia roli społeczno-kulturowej wojskowości w świeci greckim w okresie archaicznym.
23. Przedstawienia Dionizosa w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca pod tytułem „Przedstawienia Dionizosa w greckim malarstwie wazowym” dotyczy analizy stu greckich naczyń z późnego okresu archaicznego i wczesnego okresu klasycznego, na których wyobrażono Dionizosa, zarówno w stylu czarno- jak i czerwonofigurowym. Autor skupia się przede wszystkim na zagadnieniach dotyczących zmiany sposobu wyobrażania boga wina w czasie oraz na rodzajach naczyń, na których to bóstwo ukazano. Praca ta składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, podsumowania, spisu literatury i stron internetowych oraz katalogu rycin i katalogu zabytków. We wstępie przedstawiono wprowadzenie do pracy. W pierwszym rozdziale poruszany jest aspekt mitologiczny bóstwa, stanowiący podstawy przeprowadzonych w dalszych rozdziałach analiz zabytków. Rozdział drugi stanowi kompleksowy opis każdego z omawianych w pracy zabytków. Trzeci rozdział to analiza omówionego wcześniej materiału źródłowego z uwzględnieniem wniosków autora pracy. Całość zamyka zwięzłe podsumowanie, zawierające merytoryczne zakończenie pracy.
24. Kult Asklepiosa w starożytnej Grecji i Rzymie w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
W pracy przedstawiono kult boga Asklepiosa w świecie starożytnym. Bóg ten był opiekunem lekarzy i zdrowia. Osadzono też kult Asklepiosa w kontekście wierzeń i pojęć religijnych Greków i Rzymian. Szczegółowo zaprezentowano szereg zabytków archeologicznych pochodzących z terenu Grecji, Azji Mniejszej, Rzymu oraz innych obszarów wchodzących w skład dawnego Imperium Rzymskiego. Zabytki należą do wielu kategorii: sanktuaria, rzeźby, reliefy, monety, mozaiki oraz ozdoby osobiste. Zebrany materiał archeologiczny posłużył do wyciągnięcia wniosków na temat charakteru kultu, jego zasięgu oraz roli w życiu starożytnych.
25. Motyw Argonautów w sztuce antycznej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Mit o wyprawie Argonautów po Złote Runo był jedną z najbradziej znanych historii w świecie starożytnym, dzięki czemu Argonauci stali się bardzo popularnym motywem zarówno w sztuce greckiej, jak i w etruskiej, czy rzymskiej. Istnieje cały wachlarz zabytków związanyhch z tą tematyką. Można również zauważyć, że niektóre przedsatwienia były szczególnie popularne tylko w konkretnym okresie, tak jest w przypadku Hylasa, którego wizerunki są w większości znane jedynie ze sztuki rzymskiej.
26. Wyobrażenia Apolla w greckiej rzeźbie, reliefie i malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
27. Wykorzystanie metody magnetycznej w badaniach nad epoką żelaza na terenie Polski dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca pt. " Wykorzystanie metody magnetycznej w badaniach nad epoką żelaza na ternie Polski" poświęcona jest zagadnieniu zastosowania tej nieinwazyjnej metody poszukiwawczej w polskiej archeologii. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, wniosków końcowych oraz bibliografii. W rozdziale pierwszym autorka opisuje dokładnie historię wykorzystania metody magnetycznej, zasady jej działania oraz wykorzystywany sprzęt. Rozdział drugi poświęcony został opisowi pięciu stanowisk datowanych na epokę żelaza, na których podjęto się przeprowadzenia prospekcji magnetycznej. Stanowiska te to: Bytomin 6, Samborowice 13, Pielgrzymowice 5, Nowa Słupia 4 oraz Nieszawa Kolonia 5. W trzecim rozdziale autorka opisała dokładnie metodykę badań (wielkość przebadanego obszaru, siatka pomiarowa, wykorzystany sprzęt) proces opracowywania pozyskanych danych, a także zestawiła wyniki badań magnetycznych z efektami prac wykopaliskowych. W podsumowaniu umieszczone zostały wnioski wysnute na podstawie trzech wcześniejszych rozdziałów. Ostatnie lata pokazy, że metoda magnetyczna i badania geofizyczne w ogóle są coraz chętniej i częściej stosowane przez archeologów. W przypadku omawianych stanowisk prospekcja magnetyczna charakteryzowała się wysoką sprawdzalnością. Warty uwagi jest fakt dość "nierównego" publikowania wyników badań nieinwazyjnych. Wynika on z podejścia do metody - czy miała ona wskazać miejsce najlepsze do otwarcia wykopu, czy stanowić wstęp do dalszych poszukiwań. Zdaniem autorki badania magnetyczne są niezwykle przydatnym narzędziem w trakcie prac archeologicznych.
28. Zestaw stroju kobiecego kultury przeworskiej na Śląsku w fazach B2-C2 okresu rzymskiego na podstawie wybranych stanowisk dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca pt. "Zestaw stroju kobiecego kultury przeworskiej na Śląsku w fazach B2-C2 okresu rzymskiego na podstawie wybranych stanowisk” składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, podsumowania, katalogu, tablic, mapy, zestawień elementów stroju w formie tabel oraz bibliografii. Celem pracy jest próba odtworzenia zestawu stroju kobiecego kultury przeworskiej, ograniczającego się do terenów dzisiejszego Śląska, z młodszej fazy wczesnego okresu rzymskiego oraz młodszego okresu rzymskiego, jak i również ukazanie zmian, ciągłości, podobieństw czy też różnic uwidaczniających się na przestrzeni faz. Wykorzystano materiał pochodzący z grobów kobiecych, z siedmiu cmentarzysk. We wstępie zawarte zostały informacje dotyczące celu pracy, zakresu terytorialnego, chronologii oraz historii badań. Rozdział pierwszy przybliża czytelnikowi problem związany z określeniem płci zmarłego oraz metody umożliwiające weryfikację zarówno grobu kobiecego jak i męskiego. W rozdziale drugim omówiony został materiał ze stanowisk takich jak, Chorula, woj. opolskie, Ciecierzyn, woj. opolskie, Drochlin, woj. śląskie, Izbicko, woj. opolskie, Mokra, woj. śląskie, Tarnów, woj. opolskie, Wrocław - Zakrzów, woj. dolnośląskie i Zakrzów, woj. opolskie. Skupiono się między innymi na konkretnych rodzajach zabytków, ich ilości, stylistyce i przede wszystkim funkcjach jakie mogły spełniać. W rozdziale trzecim, natomiast na podstawie przeanalizowanego materiału archeologicznego z wybranych i omówionych we wcześniejszym rozdziale cmentarzysk kultury przeworskiej, zostały przedstawione zestawy stroju kobiecego charakterystyczne kolejno dla fazy B2, B2/C1, C1 a także C2. W zakończeniu podsumowano wszelkie informacje oraz wnioski związane z tematyką pracy.
29. Przedstawienia antropomorficzne na naczyniach kultury przeworskiej na ziemiach polskich dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
30. Osadnictwo kultury lateńskiej na Górnym Śląsku dr hab. Artur Błażejewski prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia